خاطرات سال‌ها

زیر سایه تاریک یک درخت

تنها روی نیمکت چوبی یک پارک

با هیاهوی ساده بچه‌ها برای بازی

و صدای بلند حرفهای تو در گوش دلم

با مورچه‌هایی

که دلشان می خواهد شیرینی

حرفهای تو را از لبانم بدزدند ...

چشمانم تشنه هستند از سراب دیدنت

و گوشهایم سنگین

از پاورچین پاورچین های دزدانه مردم خسته....

چه باور سنگینی میشود

وقتی لرزش دست هایم و خشکی لبانم

در دلواپسی یک دیدنت گم میشود

و ترسی که از نگاه عابران

از فهمیدن انتظار من بر دلشان رد میشود