خاطرات سال‌ها

این روزها کنار پنجره تنهاییم می‌نشینم

تنها صدایی که به گوشم میرسد

صدای تپش نبض های سکوت تو

و صدای بال زدن پاییز

از بین درختان زندانی ِ ساختمان‌های ِ سیمانی ِ بلند است

یادم هست همین درختان در بهار

لانه‌ی پرنده‌های مهاجری بود

که صدای نوازش بالهایشان

در تمام شهر می‌پیچید

و انگار نه انگار این روزها

دل بهار

دلتنگ صدای بودنشان شده

بودنی ِ که تمام میکرد همه‌ی دوست داشتنم

و من هنوز با بهار ِ مانده‌ام ِ در دنیای دلتنگی

در بهاری که تحویلش با نگاهت بود

و رهایی اش

با حلقه دستانت در زیر عطر بهار نارنج...

و الآن در مهرماه پائیزی مان

دوباره صدای پرنده‌های بهار می‌آید

پرنده‌ای با صدای آشنای ِ دوست

در یک غروب ِ خزان....

و من در کنار پنجره تنهایی ام

به تویی نگاه می کنم

که دور از من

کنار یک خاطره با تمام دلتنگی مان

به تمام‌ دنيای من به تماشا نشسته ای