خاطرات سال‌ها

فاصله بین زمین و آسمان را از من بپرس

از بستن درب های روز

بر نفس تنگ شده شب بپرس

از من بپرس

رنگ نگاه دیروز و امروز چرا فرق میکند

و چرا چشمان دنيا

به همه راههای بغض آلود باز شده

و در این بین من

بجای همه فکرهای مردم این سرزمین

حرف میزنم

ولی چه میشود

که تمام واژه ها

برای یک حرف زدن صاف و ساده

خودشان را آرایش می‌کنند

و تنها نگاهشان

مثل چشمان دل نگران و دلتنگ مسافر تنها

به بچه‌های خیابانیست

که هر روز کفش مردم را واکس میزنند

ولی خواب خوشبختی می بینند ......